"Yo no sé si seré un gilí, pero a mí la vida me duele y, a ratos, pienso que si yo voy a cazar es para olvidarme del dolor de la vida, pues, cazando parece como si uno espabilase ese dolor y se lo metiese, con los perdigones, a las liebres y las perdices por el culo."
Pues eso, que donde Delibes, en "Diario de un emigrante", dice cazar digo yo ir al cine, al teatro, ver casitas, ver cabezas, recorrer el mundo, visitar museos...subir cientos de escaleras para llegar a lo más alto de las catedrales góticas, empaparse de arte, marearse en exposiciones...evadirse, en definitiva, del dolor de esta vida y zambullirse entera en otras épocas, otros ambientes...otras historias. Ser todas las vidas. Vivir todas las épocas. Viajar el mundo.
Xeripau (Madrid 31 de Octubre de 2012)
miércoles, octubre 31, 2012
viernes, octubre 19, 2012
Fujillas...
Dear Darling...
Se presenta un lluvioso viernes y para aprovecharlo a tope qué mejor que despertar a las 6am sin poder conciliar el sueño de nuevo.
Pero yo no quiero conciliar el sueño. Yo lo que quiero es dormir.
Tarea imposible. Mi espíritu fujillas ya está haciendo de las suyas. "Fujillas". Qué bonito palabro. La RAE se lo debería apropiar. Yo no sé si esto es vocabulario do "Morraso" o es que directamente tus padres nos la cuelan. Mi amiga Ana, viguesa de pro, no conocía esta expresión! Y tampoco sabía lo que es un "carolino"! Por favor! (Ya desarrollaremos el tema carolino en posteriores entradas que bien lo merece...).
El fujillas es un término tan preciso que lleva su definición implícita, encajada en sí por lo que sobra aclaración. Un fujillas es un fujillas y se le reconoce en cuanto aparece aunque se mueve tanto que en verdad no es fácil verlo. Es el spin de un electrón. Es el principio de incertidumbre de Heisenberg. Es el nervio. Es la acción. Ya está dicho. Definido. Y no ha hecho falta ni un solo grupo de científicos que lo acepte por convenio.
El fujillas quiere "hacer cosas". Viva la precisión en el lenguaje! Pero es que es así..."hacer cosas". Ávido, inquieto, busca siempre la actividad productiva.
El fujillas que está en mí hoy se siente satisfecho pues hemos hecho cosas esta semana. (El lunes descendimos a los infiernos ni más ni menos que en limusina con Robert Pattison, el martes, cual boyardos, asistimos a la ascensión y caída de Boris Godunov, el miércoles me harté de bailar con Fanfarlo...el jueves salí a las 22h del trabajo...).
Pero poco dura la satisfacción del fujillas que nunca tiene suficiente y siempre quiere más (pleonasmo). Así, se convierte en lema aquella sabia frase que decía tu abuela, claro ejemplo por cierto de fujillas, "xa descansarei cando morra...".
Xeripau (Madrid, 19 de Octubre de 2012)
Se presenta un lluvioso viernes y para aprovecharlo a tope qué mejor que despertar a las 6am sin poder conciliar el sueño de nuevo.
Pero yo no quiero conciliar el sueño. Yo lo que quiero es dormir.
Tarea imposible. Mi espíritu fujillas ya está haciendo de las suyas. "Fujillas". Qué bonito palabro. La RAE se lo debería apropiar. Yo no sé si esto es vocabulario do "Morraso" o es que directamente tus padres nos la cuelan. Mi amiga Ana, viguesa de pro, no conocía esta expresión! Y tampoco sabía lo que es un "carolino"! Por favor! (Ya desarrollaremos el tema carolino en posteriores entradas que bien lo merece...).
El fujillas es un término tan preciso que lleva su definición implícita, encajada en sí por lo que sobra aclaración. Un fujillas es un fujillas y se le reconoce en cuanto aparece aunque se mueve tanto que en verdad no es fácil verlo. Es el spin de un electrón. Es el principio de incertidumbre de Heisenberg. Es el nervio. Es la acción. Ya está dicho. Definido. Y no ha hecho falta ni un solo grupo de científicos que lo acepte por convenio.
El fujillas quiere "hacer cosas". Viva la precisión en el lenguaje! Pero es que es así..."hacer cosas". Ávido, inquieto, busca siempre la actividad productiva.
El fujillas que está en mí hoy se siente satisfecho pues hemos hecho cosas esta semana. (El lunes descendimos a los infiernos ni más ni menos que en limusina con Robert Pattison, el martes, cual boyardos, asistimos a la ascensión y caída de Boris Godunov, el miércoles me harté de bailar con Fanfarlo...el jueves salí a las 22h del trabajo...).
Pero poco dura la satisfacción del fujillas que nunca tiene suficiente y siempre quiere más (pleonasmo). Así, se convierte en lema aquella sabia frase que decía tu abuela, claro ejemplo por cierto de fujillas, "xa descansarei cando morra...".
Xeripau (Madrid, 19 de Octubre de 2012)
viernes, septiembre 21, 2012
Romance de Burkina Fashion
Escoiten señores o que vou contar...
as vicisitudes dus xoven xoglar...
saíu da súa casa
na súa vicisicleta
cruzou a fronteira de Burkina Faso...
(Es verso libre)
Berraba ledo polos camiños..."Déixenme faso! Déixenme faso!"
Busco unha Burkinafasina
para casar...
Teño xá aberta a pretina
para casar...
podo darlle boa propina
para casar...
levo tamén unha carabina
para casar...
Estrofa de regalo:
Unha nai díxolle ó seu filliño
enrólate no Exército
hai que ir ás Cruzadas
non quedes de brazos cruzados!
Pero mamá! Pero mamá!
Se soio teño tres anos!
Xeripau (Madrid, 22 de Septiembre de 2012)
PD: Cantado queda mejor...
as vicisitudes dus xoven xoglar...
saíu da súa casa
na súa vicisicleta
cruzou a fronteira de Burkina Faso...
(Es verso libre)
Berraba ledo polos camiños..."Déixenme faso! Déixenme faso!"
Busco unha Burkinafasina
para casar...
Teño xá aberta a pretina
para casar...
podo darlle boa propina
para casar...
levo tamén unha carabina
para casar...
Estrofa de regalo:
Unha nai díxolle ó seu filliño
enrólate no Exército
hai que ir ás Cruzadas
non quedes de brazos cruzados!
Pero mamá! Pero mamá!
Se soio teño tres anos!
Xeripau (Madrid, 22 de Septiembre de 2012)
PD: Cantado queda mejor...
jueves, septiembre 06, 2012
El lamento de Portnoy (Philip Roth)
"Cómo puedo renunciar a lo que nunca he tenido por una muchacha que por deliciosa y provocativa que en otro tiempo pueda haber sido, acabará siendo tan familiar para mí como una barra de pan? Por amor? Qué amor? Es eso lo que une a todas esas parejas que conocemos, las que hasta se toman la molestia de dejarse unir? No se trata más bien de debilidad? No es más bien conveniencia, apatía y culpabilidad? No es más bien miedo, agotamiento o inercia, cobardía pura y simple, más, mucho más que ese <<amor>> en que los consejeros matrimoniales y los letristas de canciones y los psicoterapeutas están soñando siempre? Por favor, no nos vengamos con tonterías sobre el <<amor>> y su duración."
No lo digo yo. Lo dice Philip Roth. Y me encanta.
Xeripau (Menorca, Agosto de 2012)
sábado, septiembre 01, 2012
Temáticos de Cine - I: "Fun with Phoenix"
"Stand by me" de Rob Rainer (1986)
Dear Darling,
Por fin hemos comenzado los temáticos de cine que te había comentado. Ardua tarea la de encontrar un primer denominador común a la altura para nuestro primer ciclo de cine. Revisamos las efemérides del día (el nacimiento de Gloria Estefan no acabó de motivarnos lo suficiente), valoramos tus propuestas (cómo expresar el entusiasmo que nos sugiere la de "viejecitos encantadores") y finalmente como teníamos muchísimas ganas de ver "Cuenta conmigo" decidimos honrar la memoria del tristemente desaparecido River Phoenix.
Esa frase va en cursiva porque constituye un todo en sí misma. Se dice así, todo seguido y no puede ser de otro modo. Bueno, sí existe otra posibilidad, el malogrado River Phoenix. Pero no hay más.
Fíjate que "Stand by me" es de tu misma cosecha! Tenía yo diez benditos años por la fecha de su estreno y en el tiempo libre me dedicaba precisamente a intentar vivir aventuras y resolver misterios. Y enredar en ellos al mayor número de amigos/primos posible. No llegué a ver esta película...casi menos mal...porque nos hubiéramos pasado meses enteros en el pueblo tratando de emular a estos chiquillos en su búsqueda de "seres inanimados" y creo que ya teníamos bastante inspiración con la colección completa de los dichosos libros de Los Cinco.
Nos lo hemos pasado pipa viendo "Stand by me". Creo que hoy nos hemos sentido niños de nuevo y se ha respirado aire de aventura!
Lo único que me indigna es esa cabaña en el árbol...tremendo despliegue! Esa era la cabaña de mis sueños de infancia y por mucho que lo intentamos nosotros jamás logramos algo mejor que cuatro palos más o menos encajados y una sábana por encima. Cómo demonios habrían hecho estos críos para levantar semejante lujo!
Va por ti, River Phoenix. (Eras realmente bueno. Y nos rompiste el corazón a mí y a medio colegio.)
Próximamente, si unos viejecitos encantadores no lo impiden, revisitaremos "La costa de los mosquitos".
Xeripau (Madrid, 1 de Septiembre de 2012)
Dear Darling,
Por fin hemos comenzado los temáticos de cine que te había comentado. Ardua tarea la de encontrar un primer denominador común a la altura para nuestro primer ciclo de cine. Revisamos las efemérides del día (el nacimiento de Gloria Estefan no acabó de motivarnos lo suficiente), valoramos tus propuestas (cómo expresar el entusiasmo que nos sugiere la de "viejecitos encantadores") y finalmente como teníamos muchísimas ganas de ver "Cuenta conmigo" decidimos honrar la memoria del tristemente desaparecido River Phoenix.
Esa frase va en cursiva porque constituye un todo en sí misma. Se dice así, todo seguido y no puede ser de otro modo. Bueno, sí existe otra posibilidad, el malogrado River Phoenix. Pero no hay más.
Fíjate que "Stand by me" es de tu misma cosecha! Tenía yo diez benditos años por la fecha de su estreno y en el tiempo libre me dedicaba precisamente a intentar vivir aventuras y resolver misterios. Y enredar en ellos al mayor número de amigos/primos posible. No llegué a ver esta película...casi menos mal...porque nos hubiéramos pasado meses enteros en el pueblo tratando de emular a estos chiquillos en su búsqueda de "seres inanimados" y creo que ya teníamos bastante inspiración con la colección completa de los dichosos libros de Los Cinco.
Nos lo hemos pasado pipa viendo "Stand by me". Creo que hoy nos hemos sentido niños de nuevo y se ha respirado aire de aventura!
Lo único que me indigna es esa cabaña en el árbol...tremendo despliegue! Esa era la cabaña de mis sueños de infancia y por mucho que lo intentamos nosotros jamás logramos algo mejor que cuatro palos más o menos encajados y una sábana por encima. Cómo demonios habrían hecho estos críos para levantar semejante lujo!
Va por ti, River Phoenix. (Eras realmente bueno. Y nos rompiste el corazón a mí y a medio colegio.)
Próximamente, si unos viejecitos encantadores no lo impiden, revisitaremos "La costa de los mosquitos".
Xeripau (Madrid, 1 de Septiembre de 2012)
Suscribirse a:
Entradas (Atom)